Úff, ég veit ekki hvar ég á að byrja. Ég er orðin svo léleg í að blogga, og efast um að nokkur ráfi hér um lengur.

Hef verið að hugsa svo mikið undanfarið. Hugsa um það, hvað maður eyðir löngum tíma í aðrar manneskjur og að hugsa um það hvað aðrir gera rangt, og valdi manni vonbrigðum.
Og er það vegna þess að það er satt, eða vegna þess að maður gerir óraunhæfar væntingar til annarra? Kannski býst maður bara við miklu meiru en maður ætti að gera.

Ég hef bara upplifað það svo oft að ég verði fyrir vonbrigðum með fólk. Mér finnst ég hafa eytt allt of löngum tíma samanlagt í að vera reið út í aðra, eða bara pirruð. Og ég velti enn fyrir mér, er það vegna þess að aðrar manneskjur eru ekki nógu góðar, eða af því maður tekur ekki afleiðingunum sjálfur?

Það er voða auðvelt að kenna öðrum um og líta í hina áttina. Það er voða auðvelt að skjóta sér undan ábyrgð og skella skuldinni á aðra. Ég verð að viðurkenna að ég er ein af þeim sem finnst mjöööög erfitt að viðurkenna mistök mín. Það er kannski þess vegna sem ég hef eytt svo miklum tíma í að vera reið útí aðra, af því ég þori ekki einu sinni að viðurkenna það fyrir sjálfri mér að ég gerði eitthvað rangt. Frekar reyni ég að sannfæra sjálfa mig um eitthvað annað. Ótrúlegt hvað maður getur náð að blekkja jafnvel sjálfan sig.

Fyndið hvað ég sé hlutina í öðru ljósi eftir að ég flutti út. Ekki eitthvað að ég hafi séð LJÓSIÐ! haha nei bara, maður er búinn að þroskast aðeins, og farinn að velta fyrir sér hvað maður var kannski smá barnalegur og ósanngjarn við aðra. Hóst foreldrar hóst.

Jáááá, en ætli það sé ekki hluti af því að vera barn foreldra sinna, að rífast endalaust og nöldra. Hihi.
'uff,
ansi gaman að blogga bara.

Nenni ekki meiru núna af því ég er að sofna.

Mér líður vel.

Ég elska ykkur þarna heima <3

Það er skrítið hvað allt hefur breyst síðan ég skrifaði hér síðast. Ekki einungis ég, heldur allt líf mitt og umhverfi. Það hefur svo mikið á daga mína drifið að ég hef ekki hugmynd um hvar ég á að byrja.  

Í sumar tók ég mjög erfiða ákvörðun og er alveg óhætt að segja að hún hafi breytt lífi mínu. Ég ákvað að flytja til Danmerkur og æfa dans þar. Ég fann dansherra sem passaði alveg við mig og gengur okkur bara vel í dansinum og lífinu
Ég velti því oft fyrir mér hvort ég hafi tekið ,,rétta” ákvörðun, en það er líklega ekkert rétt svar við því. Ég flutti út seinast í ágúst og hefur það bæði verið frábært en á sama tíma svo miklu erfiðara en ég bjóst við. Það er svo skrítið að yfirgefa alla þarna heima, og ekkert létt við það. Sakna allra sem ég þekkti og allra vina minna og fjölskyldu. Stundum langar manni bara til að gefast upp og fara heim aftur, en ég veit að ég á eftir að sjá eftir því. Lífið hérna úti er líka betra en ég vonaðist til. Það eru allir svo yndislegir við mig og var mér tekið opnum örmum hvar sem ég kom. Ég veit ekki hversu lengi ég ætla að vera hérna úti, stundum langar mig að standa við það sem ég sagði og flytja heim aftur í sumar, en ég held að löngun mín til að vera áfram sé sterkari. Ég hef ekki ákveðið það ennþá, en auðvitað nægur tími framundan. Lífið er nú bara rétt að byrja. Stundum velti ég því fyrir mér hvort dansinn sé það mikils virði. Hvort ég er tilbúin að gefa allt upp á bátinn fyrir dansinn. Hvort maður muni nokkurn tíma ná þeim árangri sem maður óskar sér. Auðvitað er ég ekki tilbúin að gefa allt upp fyrir dansinn. Ég er ekki eitt af þessum vélamennum sem á ekkert annað en íþróttagreinina sína og kann ekkert annað. Ég nýt þess á meðan ég hef þol og aldur til.

Þegar ég hugsa til baka finnst mér samt fyndið að ég skuli enn vera í dansi. Það var nefnilega vinkona mín sem dró mig í dans. Mig langaði ekkert sérstaklega mikið, en hana langaði svo ég ákvað að drífa mig með, enda hermdi ég allt eftir henni. En svo hætti hún eftir fyrstu vikuna en mamma neyddi mig til að halda áfram. Enda nota ég það alltaf gegn henni þegar hún fer að væla í mér að hætta nú þessum blessaða dansi og flytja bara heim og eignast eðlilegt líf. Haha J  

Ég myndi nú ekkert segja að ég eigi mjög óvenjulegt líf. Hugsa að líf mitt sé ekkert ósvipað flestra unglinga . Þó ég vilji frekar eyða frítíma mínum uppí dansskóla en á skemmtistöðunum. En ég sé það núna að það er allt annað að kynnast nýjum krökkum sem hafa ekki alist upp við það að þekkja fólk sem stundar íþróttirnar sínar svo mikið. Það er miklu léttara að vera með fólki sem er vant því að maður sé mikið í burtu og veit að maður hefur ekki mikinn tíma. Sumir skilja ekki þennan hugsunarhátt. Til hvers að eyða öllum þínum tíma í að verða betri dansari? Af hverju notarðu ekki tímann í eitthvað mikilvægara, eins og vinnu til að græða pening, eða skóla til að mennta þig? Og það fyndnasta sem ég hef heyrt hingað til var ,,hvernig í ósköpunum datt þér í hug að flytja til annars lands til að æfa DANS?” Hahaha.. já sumir danir eru nú algerlega vitagagnslausir. Enda skildi hann ekkert í því þegar ég hló að honum.

Annars vildi ég ekkert hafa þetta langt í dag. Bara nokkrar hugsanir sem ég hef verið að velta fyrir mér síðustu daga. Ætla að reyna að vera dugleg að blogga, fyrir ykkur þarna heima, svo þið vitið að ég hugsa enn um ykkur og er ekki búin að gleyma ykkur.

Þykir ótrúlega vænt um ykkur öll, og takk fyrir að styðja mína ákvörðun.

Ást og umhyggja til Íslands.

Lilja. 


Aaaaðeins of góð!

Stundum veit maður nákvæmlega hvað maður ætlast fyrir með eitthvað, stundum hefur maður ekki hugmynd um það, stundum veit maður hvað maður vill, en veit hins vegar ekki hvernig það fer. Ég var í spunatíma áðan. Ein stelpan tók þá ákvörðun að standa kyrr allan tímann. Svo var hreyft við henni og hún varð frekar pirruð. Þarna var hún búin að taka sína ákvörðun, svo kom einhver önnur og eyðilagði allt. Hún færði hana úr stað gegn vilja hennar. Þó svo að hún hafi ekki þröngvað henni, þá beindi hún henni á nýja braut. Út frá því þróaði hún svo sína leið á ný. Ef til vill eru okkar ákvarðanir ekki svo mikilvægar einar og sér, þær væru engan veginn mikilvægar ef það væri enginn til að bregðast við þeim. Það hvort ákvörðunin er slæm eða góð fer algerlega eftir því hvernig aðrir bregðast við henni. Ég lærði það í heimspeki í dag. Þannig get ég verið að taka eina mikilvægustu ákvörðun sem ég hef tekið, sem öðrum finnst smávægileg, er hún þá enn eins mikilvæg og í byrjun? Eflaust er ekki hægt að alhæfa um svarið. Ég myndi segja já og nei. Heimspekin myndi segja nei. En það er sama hvort maður tekur réttar eða rangar ákvarðanir í lífinu. Það er alltaf hægt að leiðrétta þær ef maður tekur þá vitlausu. 

Frelsi er ekki frelsi nema það feli í sér frelsið til að gera mistök. 

Stundum vildi ég að hægt væri að spóla til baka, breyta einhverju sem maður gerði, eða þurrka það út. En það er bara ósk, stundum rætast óskir, og stundum ekki. Stundum er ekki hægt að gera neitt annað en að sitja og bíða og vona að hlutirnir fari eins og maður vill. Í sumum tilvikum getur maður ef til vill haft áhrif á gang mála. Í öðrum tilvikum er ekkert hægt að gera nema binda vonir sínar við aðra í kringum sig. Af því það virkar jú þannig, maður segir sínar skoðanir og langanir, og það eina sem maður getur síðan gert er að vona að aðrir bregðist við þessum skoðunum eins og maður vill að þeir geri. Ég er þó ekki að draga úr mikilvægi hvers einstaklings, því það verður alltaf til staðar. Heimurinn er víst byggður upp á hverjum og einum einstaklingi og hver og einn hefur jafnmikið gildi, sama hvað aðrir segja. Það er allavega mín skoðun.  

Words Are Not Enough
by Ron Carnell

The words "I miss you" can not display The depths of how I care. The words "I want you" do not betray The extent of what I dare. The words "I need you" can not convey The extent of my prayer.

 Það er skrítið hvernig þarf stundum engin orð til að lýsa því hvernig maður líður. Líkamstjáning getur stundum sagt meira en nokkur orð. Sagt er að það taki bara eina mínútu að kynnast einstakri manneskju, klukkutíma að kunna að meta hana, einn dag að elska hana en það taki allt lífið að gleyma henni. Ég er búin að heyra þetta svo oft. Ég hef spáð mikið í þetta líka. Ég er tvísýn á það að þriðja staðhæfingin sé sönn. Það er hæpið að hægt sé að byrja að elska manneskju eftir að maður hefur þekkt hana í einn dag. Manni kannski þykir ótrúlega vænt um hana, en elskar hana ekki. Það má svo deila um það hvað sé að elska, en ég nenni því eiginlega ekki.  

Moment in Timeby Cynthia Kepp

We talked, We walked, for a Moment in Time. You passed through my life that day and left your mark. You may never pass my way again, Or you may stay for a lifetime. No matter what, I want to say thank you for the impression you made that will stay with me for eternity. I enjoyed the walk, I enjoyed the talk. I am blessed for that moment in time. The first time I saw you I knew you would affect my life, though your role I did not know. I asked myself, "Why is he alone? Why does he sit so quiet, all alone? Is he sad? Is he glad to be alone? Is he alone? Is he lonely? " There is so much I want to know. I asked myself, "Why him? When so many people pass through my life each day, why him? " What attracts me to you? What makes me want to know more? I want to know. Even if my questions are never answered, There is one thing I want you to know. I have been blessed by the effect you had on me in that Moment in Time.

 Það er alltaf erfitt þegar maður gerir væntingar til einhvers eða eitthvers sem verða síðan að engu. En þegar það gerist þá er ekki hægt að gera neitt annað en að sætta sig við það að það verður ekki. Það er ekki fyrr en maður gerir það að maður getur haldið áfram og byggt upp væntingar gagnvart einhverju öðru. Það hefur aldrei reynst vel að lifa í fortíðinni og hugsa um hvað maður gerði rangt. Það er betra að horfa fram á við og hugsa um allt sem maður getur gert rétt. Eða eins og sagt er ; ,,Gefðu mér kjark til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt, breyta því sem ég fæ breytt og vit til að greina þar á milli.” 

And still I know that in the end,
You’re not my lover but my friend.
This is the truth that I despise
When I suddenly realize…
You’re not my lover but my friend. 

Lag augnabliksins; Fields of gold. 

Góða nótt kæru landar, ég er að hugsa um að leggjast í dvala í bloggunum. En það er bara pæling, stundum fer eins og maður heldur og stundum ekki  

Lilja.

Sagt er að við gerum þetta allt fyrir ástina. En ég hef verið að velta því fyrir mér. Er ástin ekki aðeins hugtak sem við notum til að flýja raunveruleikann. Eða allavega til að fresta honum um stund. Til að afsaka óviðeigandi hegðun. Til að hafa ástæðu til að fara ekki á fætur á morgnana. Og ef ástin er hugtak sem við notum til að fela okkur þá hlýtur hatrið að vera það líka. Eflaust er miklu meira í það spunnið en svo. En ég vil líta á það á þennan hátt. Við notum orðið hatur ef við virkilega fyllumst viðbjóði við að sjá eitthvað, hvort um er að ræða manneskju eða hlut, það skiptir ekki máli. Ef til vill þorum við ekki að horfast í augu við óttann eða hatrið. Þess vegna kjósum við að hata viðfangsefnið og neita að horfast í augu við það. Sem í raun er afsökun. Ást og hatur er svo huglæg hugtök. Enginn maður skýrir þau á sama hátt. Margir eru samt eflaust á sömu skoðun á yfirborðinu, en undirniðri hafa þessi orð svo miklu víðtækari merkingu fyrir hvern einstakling. Á þessari stundu eru þessi orð afsökun fyrir mér. Seinna mun það líklega breytast, hver veit. Við erum jú alltaf að þroskast. Vitur kona hvíslaði því að mér. ,,Um leið og blekið þornar eru orðin úrellt”, og það er ekki hægt að skrifa ævisögu neins fyrr en hann deyr. Það skýrir sig sjálft.

 

Það er alltaf sú manneskja í lífinu sem stendur við bakið á þér sama hvað þú gerir. Það skiptir ekki máli hvert þú ferð, með hverjum, af hverju. Hún er bara til staðar. Engar afsakanir, engar lygar. Auk hennar er manneskja sem særir þig ítrekað. Án þess kannski að ætla sér það, eða með það í huga. Spurningin er, af hverju er svona erfitt að sjá fyrri manneskjuna? Ekki beinlínis sjá hana, heldur meta hana fyrir það sem hún gerir? Það virðist alltaf vera léttara að horfa á manneskjuna sem særir þig ítrekað, og fyrirgefa henni. Hún kemur einhvernveginn alltaf fyrst. Eflaust vissi ég svarið við þessari spurningu áður en ég spurði. Ég vil bara að þið veltið þessu fyrir ykkur. Af hverju metum við sjaldan það sem við höfum og þá sem vilja okkur allt það besta? Það er líklega okkur í blóð borið að einblína á allt það slæma í heiminum. Sjónvarpið er lifandi eða nei, ekki lifandi, en samt sem áður dæmi um þessa staðhæfingu. Þegar ég var lítil hélt ég að það fyrirfinndist aðeins eymd og vesæld í Afríku. Ég hélt að allir væru fátækir og allir væru að svelta. Þó svo að stór hluti að Afríku eigi heima undir þessari skilgreiningu er langt því frá að það fyrirfinnist ekki hamingjusamt og ánægt fólk þar. Descartes skrifaði einu sinni ,,maðurinn er ekkert annað en það sem hann gerir úr sér”. Með því að taka ákvörðun fyrir sjálfan sig, er hann að skuldbinda mannkynið í leiðinni. Með því að giftast, skuldbindur hann mannkynið af þeirri hefð. Þið gætuð verið ósammála í byrjun. En takið ykkur tíma og hugsið um það. Á endanum meikar þetta sens.

 

Ég er kannski bara vesæl lítil stúlka frá Íslandi sem telur sig vita allt. En í rauninni veit ég ekkert. Og mér finnst gaman að vita ekkert. Því vitneskjan sem einhver þarna úti hefur falið okkur, er meiri en nóg fyrir mig. Við getum fyllt inn í sumar eyður síðar á lífsleiðinni, en það eru líklega einungis þær eyður sem okkur hefur verið falið að fylla inn í. Annars, það er enginn guð, hver trúir því að það sé lítill kall þarna uppi að vernda okkur? Það er allavega ekki hægt að setja mig í þann flokk. Ég trúi því samt að það finnist gott og vont í okkur öllum. Við þurfum bara að virkja fyrri hlutann og bæla hinn seinni. Svo er aftur á móti hægt að tala um hvort bæling sé heilsusamleg út frá sjónarmiði Freuds……………………………………………………

 

Þetta var kvótinn út mánuðinn held ég.

 

Einhversdóttir.

 

Þetta er skrítið. Að byrja að lifa lífinu eins og vanalega. Komast inn í gömlu rútínuna, skólinn, æfingar, vinna, heimanám. Allt fer þetta að byrja aftur. Á morgun. En það er þó í rauninni ekki hægt að miða við daginn á morgun. Því það er allt er skemmtilegt í byrjun. Það er alltaf gaman að byrja aftur eftir langt frí. En áður en langt um líður verður það leiðinlegt aftur. Maður fer að verða leiður á því að gera alltaf það sama, ganga sömu vegina, sækja sömu tímana, sjá sama fólkið. En maður verður víst bara að þrauka og halda áfram. Það er jú æðislegt að lifa, eftir allt saman, og þetta er allt saman þess virði. Allavega held ég að flestir vilji trúa því, ef til vill er það rétt, ef til vill ekki. Annars hlakka ég til. Ég er búin að fá nóg af sjónvarpsglápi og aðgerðarleysi til að endast mér út árið 2008. Þetta seríugláp fer stigvaxandi hjá mér. Það er eitthvað þægilegt við að geta horft á þátt án þess að bíða í viku eftir að sjá framhaldið.
         Annars verður meira en nóg að gera hjá mér á þessari önn. Listdansskóli Íslands býður mig velkomna og æfingar byrja að nýju, svo ekki sé minnst á yfirfullu stundatöfluna mína í mínum ástkæra skóla, Menntaskólanum við Hamrahlíð. En ég lét sjá mig á göngum hans síðastliðinn föstudag. Æðislegt að komast aftur þangað. Það er bara einhver andi yfir honum sem gerir allt svo gott. Þó svo að nýja byggingin stingi í stúfa við allar þær hugmyndir sem fólk kann að hafa um MH. Þennan skítuga, illalyktandi, dimma skóla. En nýja byggingin er aftur á móti hrein, vel lyktandi og björt. En allt felur víst í sér andhverfu sína. Já, vel á minnst. Nú byrja þessar pælingar aftur, heimsspeki bíður. Ég get ekki sagt annað en að ég hlakki ferlega til.

Annars á Bylgja Sif Mia Ljungström Baldursdóttir afmæli í dag. Hún er víst orðin sjálfráða, loksins. Hins vegar þarf ég að bíða í heilt ár eftir þeim dýrðaratburði. Jæja, það eru ekki allir jafn heppnir og frumburðir ársbyrjunar. Nei, annars, ég á afmæli á dýrðardegi og ætla ekki að kvarta. 7913.

Nú fer ég í háttinn.

Sofið vel góðu landsmenn.

Einu sinni var mér kennt, að betra væri að framkvæma og sjá eftir því en að framkvæma ekki og sjá eftir því. Jæja, ég skal viðurkenna að þessi setning hljómar betur á ensku en okkar ástkæra móðurmáli. Í rauninni fannst mér þessi setning aldrei vera rökrétt. Kannski er hún það heldur ekki. Það fer e.t.v. líka eftir samhenginu. Það hljómar ekkert svo vel að segjast hafa drepið mann og séð eftir því en vera samt feginn að hafa gert það. Sá hinn sami hefði betur látið það ógert að mínu mati. Annars var umræða um morðóða menn og eftirsjá ekki tilgangur færslunnar. Kannski var tilgangur færslunnar mun ómerkilegri að ykkar mati. Ég fann fyrir tjáningarþörf. Já, hún sótti að mér á undarlegustu stundu. Í þann mund sem ég hafði rétt lokið við að horfa á myndina "The truth about love" (mesta della ef þið spyrjið mig) og borða Svamp Sveinsson pítsu (hún er hins vegar mjög góð vildi eitthvert æðra afl benda mér á að nú væri kominn tími til að blogga og uppfæra heiminn. Ég hef ekki haft heppnina með mér uppá síðkastið. Held það sé karmað. Það er að refsa mér fyrir að hafa verið neikvæð varðandi lífið, síðasta mánuðinn. En mér finnst full ástæða fyrir neikvæðninni. Ég var loksins búin að finna réttu brautina í lífinu (kannski ekki lífinu, en allavega næsta árið, ég var loksins farin að vinna að einhverju sem mér finnst mikilvægt. Svo eftir þriggja mánaða strit og erfiði er fótunum kippt undan mér. Án fyrirvara. Gjörsamlega án fyrirvara. Já, stundum getur lífið heldur betur slegið þig í andlitið sem blaut tuska. Síðan þá hef ég í rauninni ekki gert neitt. Ég hef ekki hugmynd um hvað ég vill gera. Ég finn fyrir einhverri tómleikatilfinningu (sem er reyndar ekki í fyrsta skipti). En þetta er voða óþægilegt. Það er allt í bál og brand. En eins og einhver vitur kona sagði við mig í morgun þá opnast önnur dyr þegar ein lokast. Ég samt stórlega efast um að dyrnar séu að flýta sér að opnast. Því ég hef ekki séð þær ennþá. Eða kannski er ég að missa sjón. Ég sá í heimildaþætti í gær að með því að borða spínat í hálft ár lækni sjón manns um 50% Svo kannski hef ég fundið nýja braut, allavega næsta hálfa árið. Ég hef samt lært af reynslunni. Ég hef lært það að ungverjar eru aumingjar. Þá á ég auðvitað ekki við alla ungverja, heldur bara einn sérstakan ungverja.
Þetta þarf ekki að vera lengra, í rauninni var þetta blogg bara fyrir skiptinemann okkar í HongKong. Þú verður með mér í anda um helgina. It's gonna be gooood.

Söknuður og ást.

Lilja Gummadóttir

Hér sit ég uppí rúmi með tölvuna í fanginu algerlega úrvinda. Ekki síður andlega en líkamlega. Ég upplifði í ömurlegustu en jafnframt bestu æfingu lífs míns fyrr í dag. Ekki er sálfræðiprófið á morgun heldur kirsuberið á toppinn. Það er meira dropinn sem fyllir mælinn. Annars varð ég að hripa smá til að fá útrás fyrir öllum þeim tilfinningum sem ég finn fyrir núna. Ég er í senn öskureið og ótrúlega glöð.
Ég mætti á æfingu áðan í þeim erindagjörðum að gera mitt besta, eins og vanalega. Æfingin byrjaði með upphitun sem Maxim stjórnaði. Hún var mjög létt og skemmtileg og allir voru brosandi. Hann meira að segja hoppaði hæð sína í loft upp (oft). Svo sagði hann orðið sem allir óttuðust; ,,FINAL". En orðið final í hugum dansara hefur svo víðtæka merkingu; Ótta, strit, erfiði, skemmtun, blóðbragð í hálsi, svita og svo margt fleira. Á mannlegu máli er það að dansa sömbu, chacha, rumbu, paso doble og jive, allt í röð. Hver dans í 2 mínútur, án þess að stoppa á neinn hátt. En létti yfir hópnum þegar hann sagði að við ættum að dansa þetta í ,,heat-um", en þá fær maður pásu á milli dansa. Þegar fyrsti finallinn var búinn var brosið algerlega horfið af andlitinu á manninum (Maxim). Hann virkaði frekar fúll og sagði að við fengjum annan final, án heat-a og við ættum að dansa hann miklu betur en þann fyrri. Allir gerðu það, en sökum plássleysis var það frekar erfitt. ,,As far as I know" gerðu allir sitt besta og voru útkeyrðir eftir annan finalinn. Snúum við aftur til hans og var hann þá öskureiður á svipinn. Það var án gríns eins og hann ætlaði að myrða okkur. Ég man nú ekki klausuna sem hann ausaði yfir okkur en það var eitthvað á þennan veg; ,,Guys, why the fuck do you think I'm here in Iceland? I work hard, give you information, and those are the resaults? A bunch of drulla? Bad dancers? Crap? And why is that? Because you are fucking lazy. YES!! (þarna var hann byrjaður að öskra) YOU ARE FUCKING LAZY!!! I'm ashamed of being your trainer. You are dancing like a fucking drulla. Do you really think I would be proud of being your trainer infront of other good trainers? Well I wouldn't! Why do you even bother going to training if you're going to dance like this?! I don't understand this. WHY DON'T YOU EVER DO AS I SAY?? WHY DO I HAVE DO YELL AT YOU???
(Verð að taka það fram að hann talar mun lélegri ensku en hér að ofan, auk þess segir hann you know í öðru hverju orði. En ekki að það skipti máli
Við fengum annan final, ójá. Og svo annan í viðbót. Í síðasta jive-inu hélt ég að ég myndi æla. Bæði er eitthvað að í náranum á mér, þannig að ég get varla gengið eðlilega og við það bættist verkur á öðrum stað í fætinum. Í lok æfingarinnar var hann svo reiður að ég hélt að hann myndi springa. Hann öskraði svoleiðis á okkur og strunsaði síðan út, aflýsti einkatíma sem hann átti að stjórna og hvaða hvaða. Þetta fannst mér nú ekki mjög professional af honum, en fólk er misjafnt. Ég veit bara að nýju pörin í dansskólanum voru alveg skelfingu lostin. Þá sagði Aðalsteinn ,,hvaðahvaða, hann gerir þetta bara einu sinni í mánuði".
Ég hef spurt sjálfa mig hvort þetta sé einu sinni þess virði ef að minn eigin þjálfari sér bara stóran drulluhaug?
Hvern er ég að blekkja? Auðvitað er það þess virði.
Ég er farin að koma mér í gott skap eftir þessi ósköp.

Guðmundsdóttir.

Ég mætti í skólann í dag í ofsa góðu skapi, og mér til mikillar ánægju þá hafði Bylgja ákveðið að gera það einnig. Nema hvað að þessi dagur hefði ekki verið frásögufærandi ef ekki hefði til komið enskutími. Áður en ég byrja að lýsa því hvernig hann fór fram má ég til með að lýsa enskukennaranum sjálfum. Þetta er maður/dvergur sem er um það bil 1.50 á hæð, með sítt brúnt hár. Ekki vantar uppá kassann hjá honum, því hann æfir klifur og það besta er að hann talar íslensku eins og máldeyfður 100 ára pakistani. Enda frá Kaliforníu eða þvíumlíkt. Svo klæðir hann sig mjög skemmtilega, svona fyrir þá sem þekkja Gérard má segja að þeir deili sama fataskáp. Allavega.. við Bylgja mætum þarna einkar hæverskar í enskutíma og tyllum okkur við hliðiná Ásu Kristínu (sem hefði aldrei átt að eiga sér stað, in first place). Dregur Mark(maðurinn, einkahúmor) upp kennslubók og tilkynnir okkur það að við séum að fara í stutt og laggott próf, sem hefði verið ekkert mál ef við hefðum ekki ákveðið að skrópa í síðasta enskutíma. Þarafleiðandi lásum við ekki söguna sem prófið snerist um.
Þá datt Bylgju það sniðuga ráð í hug að víxla nöfnum (ég myndi taka prófið og skrifa hennar nafn, og öfugt) þar sem við myndum falla hvort eð er. Tekur prófið sinn tíma og áttum við síðan að fara yfir prófin okkar, þá kemur í ljós að Bylgja fékk mun hærri einkunn en ég á MÍNU NAFNI! Þannig hún varð alveg trítilóð (þetta var hennar hugmynd!) og ákvað að víxla nöfnunum aftur! Þarafleiðandi voru prófin okkar öll útí kroti.

Korteri seinna...

Ég, Bylgja og Ása Kristín spjöllum og spjöllum og spjöllum eins og við ættum lífið að leysa. Ég man ekki um hvað samræðurnar voru, en eflaust eitthvað alltof ómerkilegt. Allt í einu sé ég einhvern hlut koma fljúgandi og þrusast í vegginn við hliðiná höfðinu á Bylgju. Brá okkur óendanlega og lítum upp, sjáum þá pakistanska dverginn standandi fyrir framan okkur með starandi augu og byrjar síðar að brosa. En þetta fengum við fyrir þann feil að halda að við værum í saumaklúbbi í stað þess að vera inn í skólastofu hjá Mark(manninum).

Fimm mínútum seinna...

Síminn hennar Bylgju hringir, en það tók enginn eftir því, þannig hún tók sér það skollaleyfi að svara í símann!!! Svo byrjar tátan að spjalla og tekur Mark eftir því og segir "NO Bylgja not in class" með afar fyndinni röddu þannig Bylgja springur úr hlátri og verður öll eldrauð í hausnum (r¢d i hovet). Sem var frekar fyndið. Bylgja hleypur því að dyrunum og öskrar "It's very important". Og Mark(maðurinn) hristir bara hausinn og heldur áfram kennslunni. Síðar kemur Bylgja aftur og tilkynnir okkur Ásu hver var í símanum. Þá hafði það bara verið Áslaug Sara að SPJALLA.

Einni mínútu síðar...

Mark stendur Bylgju enn og aftur að því að tala í tíma. Og spyr "Will you please be quiet Bylgja?" Þá svarar Bylgja gáfaða (heimskaheimskaheimska!!!) "No, your class is sooo boring!". Og hann rekur upp undrunarsvip, en fer svo glottandi ofan í töskuna sína. Gengur hægt og rólega að borðinu okkar og afhendir okkur þrjá miða. Á þessum miðum stóð ROLE PLAYING!!! Og við áttum semsagt að búa til leikrit og sýna í næsta tíma. TAKK BYLGJA TAKK! Þetta er ein versta heimavinna sem ég hef fengið, í sannleika sagt.

Annars þurfti ég bara að deila enskutíma með Bylgju með heiminum...
(Er búin að ákveða að taka videocameru með mér í næsta tíma og setja á youtube)

Þar til næst

Guðmundsdóttir